Zelfvoorzienend

Daar zitten we dan

Met ruwe handen murw op de bank na een dag in de grond ploeteren zit ik nu een blog op te zetten. Niet omdat ik ons nu zo interessant vind (alhoewel er genoeg te delen is om een 8-tal uitzendingen vol “gedoe” aan Ik vertrek uitzendingen vol vermaak valt te delen. Maar omdat we met onze emigratiestappen veel nieuwe kennis en ervaring aan het opdoen zijn waar we een paar jaar geleden zelfs niet van gedroomd zouden hebben.

Medio 2019 hebben wij ons huis verkocht en zijn wij met onze “veestapel” naar Bretagne vertrokken.

Naast de rust, ruimte, prachtige natuur en vriendelijke mensen zijn we (Erik en ik) verzot op de karakteristieke, authentieke huizen. Dus wat leek met de kennis van toen leuker dan met renoveren aan de slag te gaan. De pandjes dan te verhuren of verkopen om leuk rond te kunnen komen.

Dat het even anders liep wil ik verder niet op in gaan. “T is zoals ’t is en ’t kump zoals het kumpt” zegt mijn man dan altijd. Tijd om na te denken wat dan wel. De hiërarchie in bedrijven zou ik nog geen week vol kunnen houden en met de nog niet al te beste beheersing van de Franse taal van Erik is het vinden van zelfs lopende band werk niet makkelijk. Zeker niet in een regio waar de vleessector floreert en waar dat nou niet de plek is waar je principieel anti dierenleed zijnde ooit aan de slag wilt.

En wat dan wel. Tja, dan zijn er dingen belangrijk voor ons beiden: buiten, natuur, zelfstandig, creëren, innoveren, bij huis. En wat ik altijd al wilde, het liefst uit “het systeem”.

Tot zover de droom naar zelfvoorzienend leven. Terug in de harde werkelijkheid zijn er een paar kostenposten waar we legaal niet omheen kunnen. Onze viervoeters hebben brokken nodig, de paarden hebben ’s winters hooi nodig (in Nederland hadden we onze eigen tractor en zeer goede grond, maar nu dus even niet), er zijn verplichtingen zoals energie, verzekeringen, autokeuringen èn natuurlijk weer die overheid die aan bezittingen mee wil verdienen. Dus hoe worden we zo zelfvoorzienend mogelijk èn weten we genoeg om te zetten om toch aan wat rotcenten te komen. En geloof mij, hadden we geen dieren gehad dan waren we nooit meer ergens (in een kapitalistich land) gesetteld.

Dus daar zitten we dan. Moe maar voldaan na weer een dag hard werken aan onze droom.

Stekjes aan het uitpoten onder toezicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s